ரமேஷும், ஜான்சியும் தங்களது பிள்ளைகளுக்கு கிறிஸ்துமசுக்கு துணி எடுக்க scooty ல் மார்த்தாண்டம் செல்ல முடிவு எடுத்தார்கள். நம்ம
ரமேஷுக்கு வயசு 40 இருக்கும், அனா இதுவரை சொந்தமா ஒரு சைக்கிள் கூட இல்லை. இந்த scooty கூட ஜான்சியின் தம்பியின் scooty தான்.
நம்ம ஆளு இருக்குதது தான் துபாய்ல ஆனா ஊருல இதுவரை சொந்தமா ஒரு சைக்கிள் கூட இல்லை. ஊருக்கு எப்போ வந்தாலும் இந்த Scooty தான் ரமேஷ் குடும்பத்துக்கு மயில் வாகனம்.
இரு பிள்ளைகளையும் ரமேஷின் அம்மா வீட்டில் விட்டுவிட்டு 11:30 மணிக்கு அவர்களது மயில் வாகனம் மார்த்தாண்டத்தை நோக்கி புறப்பட தயாரானது. வீட்டின் உள்ளிருந்து "அண்ணா,அண்ணா நில்லுங்க!! இப்போ நம்ம ஏரியால பயங்கர செக்கப்பு, இந்த ஹெல்மட்டை தலைல வையுங்க" என ரமேஷின் பாசமலர் தங்கை நீட்டினாள்.
"வே ஏறுனயா" என பின்னாடி நின்ற மனைவி ஜான்சியிடம் scooty கண்ணாடியை பார்த்து கொண்டே கேட்டான் ரமேஷ்.
"நில்லுங்க! ஏய் ஏறுதேன்" என ஜான்சி சொல்லி கொண்டே ஏறி அமர்ந்தாள்.
ஜான்சி மக்களை பார்த்து, "மக்களே! பாட்டி, தாத்தாவை தொந்தரவு செய்யாதேங்க. அத்தை சாப்பாடு தரும் ஒழுங்கா சாப்பிடணும். நாங்க ஒடனே வருவோம் என்ன" என கூறி புறப்பட தயாரானார்கள்.
"லேய் மோனே! எனக்க மோள, பாத்து கொண்டு போப்பா" என ரமேஷின் அம்மா மதில் கதவை பூட்டியவாறே சொன்னது.
"பாரடா!, பெத்து வளத்தின மோன விட இடைல வந்தவளுக்க மேல உள்ள பாசத்த" என ரமேஷ் தனது தங்கச்சியை பாத்து சொன்னான்.
"கல்யாணம் தீந்து வருசம் 10 ஆச்சு, இப்பளும் புது ஜோடிய போல மக்கள இட்டுண்டு கறக்கம்" என ரமேஷின் தம்பி மனைவி அவளுக்க பங்குக்கும் போட்டு வைத்தாள்.
வண்டி காஞ்சம்புறம் தாண்டி சென்றதும் "ஏய், கொஞ்சம் மெதுவா ஓட்டுங்க, நான் ஷால எடுத்து மோகத்த மூடுதேன், பயங்கர தூசு" என ஜான்சி சொல்லி கொண்டே முகத்தை மூடினாள்.
அரை மணி நேர பயணதிற்கு பின் வெட்டுமணியை அடைந்தார்கள்.
"ஏய், இங்கு பாருங்க இப்போ பொடி ஒன்னும் இல்லை, பால வேலை முடிஞ்சனு தோணுது" என ஜான்சி கூறினாள்.
"ஆ!!! பால வேல முடிஞ்ச போட்டோ எல்லாம் facebook-ல ரண்டு மூணு மாசத்துக்கு முன்னே நான் பாத்தேன். இந்த ரூட்ல வந்ததால பாலத்தில எற முடியாதனு நெனைக்குதேன். திரும்பி போகும் போது பாலத்தில கூடி போகலாம்" என ரமேஷ் கூறினான்.
பாலத்தின் அடியில் மயில் வாகனத்தை நிறுத்து விட்டு நல்லா சில்க்ஸ்-ல் சென்றார்கள். தரைத்தளதில் நின்ற மேற்பார்வையாளர், இருவரையும் வரவேற்று
"மேடத்துக்கா துணி சார்"
"இல்ல குழந்தைகளுக்கு"
சார இரண்டாவது தளத்திற்கு கூட்டிட்டு போமா என கடையில் நின்ற சக பணியாளாரிடம் மேற்பார்வையாளர் கூறினார்.
இருவரும் லிப்ட்டில் ஏறி மேல்தளத்திற்கு சென்றார்கள். சிறிது நேர தேடலுக்கு பிறகு ஒன்றும் பிடிக்காமல் நாகர்கோயில் செல்ல தீர்மானித்து கடையில் இருந்து இறங்கினார்கள்.
மயில் வாகனம் மார்த்தாண்டத்தில் இருந்து நாகர்கோவில் நோக்கி புறப்பட தயாரானது.
"ஏ, நாகர்கோயில் வர வண்டி ஓட்டுவீரா?" என ரமேஷ பார்த்து ஜான்சி கேட்டாள்.
"வேய், ஏறு. இல்லைனா நீ பஸ்ல வா" என ரமேஷ் கூறினான்.
"ஏ! இல்ல, இந்த 10 வருஷத்துல இதுவர பைக் ல நம்ம இத்துற தூரம் போனது இல்ல, அதுதான்" என இழுத்தாள் ஜான்சி.
"வேய், பேச்ச கோற.
ஏறு! ஏறு! ஏறு!.
மழை வறத போல இருக்கு"
"ஏ!அந்த ஹெல்மட்ட எடுத்து போடுங்க"
"ஓகே மா ஓகே!!!, மாமியாருக்க மருமோளே ஏறு"
ஜான்சி ஏறி அமர்ந்தாள் வண்டி சீறி பாய்ந்தது நாகர்கோவில் நோக்கி.
(சீறி பாய்ந்தது என சொன்னா நம்பவா போறீங்க. எதுக்கும் கெடக்கட்டு)
--தொடரும்
#poothurai
No comments:
Post a Comment