பூத்துறை காருண்ணியபுரம் பள்ளிகூடத்தில் 2 முதல் 8 வரை படித்து விட்டு பயஸ்.XI மேல்நிலை பள்ளி தூத்தூரில் நுழைகிறான் ரமேஷ். பூத்துறை பள்ளிக்கூடம் என்பது அவனது வீடு போல, ஏனெனில் வகுப்பறை மற்றும் பள்ளிகூடத்தில் 99% மாணவர்களுமே பூத்துறையை சார்ந்தவர்கள்.பள்ளி முடிந்த பின்னும் அவனது வாழ்க்கை என்பது அவர்களை சுற்றியதுதான்.
ஆனால் போகும் பயஸ் XI பள்ளி என்பது 5 ஊர் மக்களும் பயிலும் பொதுவான பள்ளி. மேலும் அவனது சில தூத்தூரில் படிக்கும் நண்பர்கள் பயஸ்.XI பள்ளியின் நிறை, குறைகளை அவ்வப்போது கூறியது அவனது நினைவலையில் அசைபோட்டு சென்றது. பெரிய விளையாட்டு திடல், நல்ல கால்பந்து கைப்பந்து அணிகள், ஆங்கில ஆசிரியரின் பிரம்பு, கணக்கு ஆசிரியரின் நுள்ளு, தமிழ் ஆசிரியரின் தூக்கம் மேலும் கதாநாயகர்களாக வலம்வரும் சில பூத்துறை மாணவர்கள், கடைசியாக பக்கத்து ஊர்களில் உள்ள சில கதாநாயகிகள்.
இவை அனைத்தையும் மனதில் சுமந்து கொண்டு முதல் நாள் பள்ளியில் நுழைகிறான். அறிவிப்பு பலகையில் ஓட்ட பட்ட அவனது வகுப்பு மாணவ மாணவிகள் பெயர்களை படித்து கொண்டு இருக்கும்போதே, "அப்பாடா, தெரிஞ்ச நாலு அஞ்சு ஆளு உண்டு கிளாசில" என்று பெருமூச்சு விட்டுக்கொண்டான் ரமேஷ்.
உடனே நண்பன் ஆஸ்டினை தேடி அவனது வகுப்பில் விருவிரு என செல்கிறான்.
ரமேஷ் வருவதை பார்த்த ஆஸ்டின் உடனே வகுப்பறையை விட்டு வெளியில் வந்து "வா கும்பாரி நீ எந்த கிளாஸ்"
"நண்பா நான் உனக்க கிளாஸ் தான் D" என ரமேஷ் சொன்னான்.
ஆஸ்டின் "நண்பா பாத்து, சில பெண் பைங்க உண்டு எதாவது சொல்லி ஓடக்கினா ஒடனே டீச்சர்ட சொல்லி குடுக்கும். அதும் நீ இப்போதான் பள்ளிக்கூடத்துல சேந்த கொஞ்சம் பாத்து இரி"
"நண்பா, நான் இருக்குத இடம் தெரியாத இருக்குத ஆளு, எனக்கட்ட போய் நீ இப்படி சொல்லுத. அப்படி எதாவது நடந்த நீ பாத்துக்க மாட்டிய நண்பா" என ரமேஷ் இழுத்தான்.
"ஓகே நண்பா, வா கிளாஸ்சுக்க உள்ள. எனக்க டெஸ்க் ல இடம் இல்ல. நீ இப்போ பெறக்க போய் இரு. டீச்சர் வந்தா செலப்போ எல்லாரையும் மாத்தி இருத்தும். அப்போ பாக்கலாம்"
ரமேஷ் கடைசி இருக்கையில் சென்று அமர்ந்தான். அதுவே அந்த வருடம் முழுவதும் அவனது இருப்பிடம் ஆனது.
பள்ளிநாட்களில் அனைத்து மாணவர்களும் நடந்தே செல்வார்கள், அதை பார்க்கும் போது பச்சை வெள்ளை நிறத்தில் ஊரே ஊர்வலம் செல்வதை போல இருக்கும்.பள்ளிக்கு அனைத்து புத்தகங்களையும் தோள்மேல் வைத்து சுமந்து செல்வதுதான் வழக்கம். அதனால் சில நாள்களில் சுமை குறைப்பதற்காக தமிழ் அல்லது ஆங்கில பாட புத்தகத்தை கொண்டு செல்லாமல் பக்கத்துக்கு வகுப்பு நண்பன் டெல்பினிடம் வாங்கும் பழக்கம் உண்டு. ஒரு நாள் இவ்வாறு தமிழ் பாட புத்தகம் கேட்பதற்கு பக்கத்து வகுப்பு டெல்பினை பார்க்க சென்றால் அவன் அன்று வகுப்பிற்கு வரவில்லை. யாரிடம் கேக்கலாம் என நினைத்து கொண்டு நிக்கும் போது டெல்பினின் வகுப்பு இரு மாணவிகள் வகுப்புக்குள் நுழைந்து கொண்டு இருந்தார்கள்.
அவர்களிடம் மிக தகதகத்த குரலோடு "தமிழ் புக்கு தருவீரா" என ரமேஷ் கேட்டான்.
சற்று நேரத்தில் இருவரில் ஒரு மாணவி தமிழ் புத்தகத்தை கொண்டு வந்து நீட்டினாள். ரமேஷ் ஒன்றும் கூறாமல் வாங்கிவிட்டு நேராக அவனது வகுப்பறையில் நுழைந்தான்.புத்தகத்தை திறந்த போதுதான் அவளது பெயரை பார்த்தான். மிக அழகான கையெழுத்தில் "கலா" என எழுதி இருந்தது.
பெயரை பார்த்த ஆஸ்டின் "என்ன நண்பா புக் எல்லாம் வாங்கி இருக்க ம்ம் ம்ம்".
தமிழ் வகுப்பு முடியும் முன்னே இந்த செய்தி ரமேஷ் நட்பு வட்டாரத்தில் பரவி விட்டது. ரமேஷ் மதிய உணவு வேளையில் புத்தகத்தை கொண்டு குடுத்து "தேங்க் யூ" என கூறி விடை பெறும்போது அவனது நண்பன் ஜோஸ் பார்த்து விட்டான். ஜோஸும் அவனது பங்கிற்கு "நண்பா ம் ம்" என சொல்லி சென்றான். இதை கேட்ட கலா முகத்தை மிக இறுக்கமாக வைத்து விட்டு வகுப்பறைக்குள் நுழைந்தாள்.
அவளது தோழிகள் "நாங்க அப்பவே சொன்னோம் புக்கு குடுக்காதேன்னு, நீ கேட்டாயா? இது மட்டும் போதும் இந்த பைன்களுக்கு இனியும் நடக்க உடமாட்டானுவ"
இதன் பின்பு கலா ரமேஷை பார்க்கும் போது ஒரு கோபம் கலந்த பார்வை வீசி செல்லுவாள். ரமேஷ் நண்பர்கள் எப்போது கலாவை பார்த்தாலும் "ரமேஷ், ரமேஷ்" என கூறி அவளது கோபத்தை மேலும் ஏற்றி விடுவார்கள்.10 வகுப்பு வரை முழுவதும் இவ்வாறு "ரமேஷ், ரமேஷ் ம்ம் ம்ம்" என கடந்து சென்றது.
10 வகுப்பு தேர்ச்சி பெற்றவுடன் ரமேஷின் நண்பன் ஜோஸ் அவன் மாமா சொன்னதற்காக சிவில் பாடப்பிரிவில் சேர்ந்தான்.
ஜோஸ் அவனது நண்பர்களிடம் "சிவில் பாடத்தில் கணக்கு மட்டும் படிச்சா போதும். வேற பாடம் தமிழ்,இங்கிலிஷ், சிவில் அதுல சிவில் பேப்பர் திருத்த நம்ம டீச்சர் தான் போகும் அதனால யாரையும் தோத்து விடாதாம்". இதை அறிந்த ரமேஷும் அவனது நண்பர்கள் 7 பெரும் சிவில் பாடத்திட்டத்தில் சேர்ந்தார்கள்.
வகுப்புகள் ஆரம்பித்து சில நாள்கள் கழித்து மீண்டும் கலாவை பார்த்தான் ரமேஷ். இப்போது அவள் வெறும் புன்னகையை மட்டும் வீசி சென்றாள். ரமேஷுக்கு என்ன நடக்குது என்றே புரியவில்லை. பொதுவாக முறைத்து பார்ப்பவள் இப்போது ஏன் புன்னகைத்து செல்கிறாள் என. ரமேஷ் மனதில் "கண்ணா லட்டு தின்ன அசையா" விளம்பரம் ஓடி சென்றது.
No comments:
Post a Comment